Leczenie dietetyczne

Leczenie dietetyczne. Podajemy pokarmy często, gdyż posiłki stanowią najlepszy i fizjologiczny bodziec żółciotwórczy i żółciopędny. Podajemy dużo węglowodanów w postaci cukru, miodu, soków i konfi­tur, kasz, jarzyn, mącznych i klusek (lepiej na żółtku bez białka). Po­karmy białkowe podajemy w ilości umiarkowanej — mięso i ryby tylko chude, gotowane lub pieczone, lecz nie smażone. Białka jaj lepiej unikać, ser niesfermentowany może być podawany, jednak niezawsze jest on dobrze znoszony. Tłuszcze o niskiej temperaturze tajania (masło, oliwa, żółtka) są debrze znoszone, a jako silne środki żólciopędne nader po­żądane. Jarzyn rozdymających (kapusty^ grochu, kaflafjoru) naileży uni­kać: nader pomyślne działanie mają soki z jarzyn surowych (marchew, rzodkiew, kapusta kiszona). Z badań W. Orłowskiego wiemy o sokopędnem działaniu soku kapusty kiszonej w odniesieniu do żołądka — jest rzeczą prawdopodobną, że działanie to dotyczy również żółci (pośrednio lub bezpośrednio).
Leczenie uzdrowiskowe. Nie wchodząc ta w nader zawiłe i ciemne uzasadnienie teoretyczne działania leczenia uzdrowiskowego, •twierdzić musimy, że pomyśke działanie leczenia uzdrowiskowego jest bezsporne. Na pierwszem miejscu stoi Karlsbad, z uzdrowisk polskich dorównują mu Morszyn i Truskawiec, w poszczególnych przypadkach Krynica. Szczegóły znajdzie czytelnik w odpowiednim rozdziali* tej książki.